Ασ’ το πια, μου το χάλασες

Νικητή δεν έχουμε, όμως έχουμε τον αναμφισβήτητο κερδισμένο των 9/36 αγωνιστικών. Και δεν χρειάζεται να διαβάζει κανείς βουλωμένα γράμματα, για να τον ξέρει. Είναι, προφανώς, ο Αρης. Γράφει ο Αλέξης Σπυρόπουλος.

Ενα πράγμα είναι ότι ήδη κάλυψε, στο μόλις ένα τέταρτο της περιόδου, το -6 σε σχέση με τον Παναθηναϊκό. Ενα δεύτερο πράγμα, είναι ότι δημιουργεί πεποίθηση πως δίχως το -6 θα μπορούσε ευθέως να εμβολίσει το top-3.

Το οπλοστάσιό του, γι’ αυτό είναι. Εχει ένα από τα δύο-τρία καλύτερα δίδυμα ακραίων μπακ στη Σούπερ Λιγκ, έχει ένα από τα δύο-τρία καλύτερα δίδυμα σέντερ-μπακ στη Σούπερ Λιγκ, έχει αναβαθμίσει το “8” του και το “9” του με τους Αφρικανούς, έχει τους “περσινούς” στον μεσοεπιθετικό χώρο. Το ποδόσφαιρό του, είναι παρακολούθημα του οπλοστασίου του.

Ο Αρης παίζει στο πρωτάθλημα με τη μεγαλύτερη κατοχή μπάλας, είναι η δεύτερη ομάδα της κατηγορίας σε τελειωμένες φάσεις, η τρίτη στο passing, η πρώτη στα κλεψίματα. Και…η έβδομη, στην εκμετάλλευση των ευκαιριών. Επειδή δεν διαθέτει τον σίριαλ σκόρερ; Κι όμως, όχι! Αν το μυστικό ήταν ο σίριαλ σκόρερ, τότε έπρεπε να προπορεύεται στη βαθμολογία ο Παναθηναϊκός που έχει τον πρώτο σκόρερ, τον Καρλίτος.

Ούτε ο ΠΑΟΚ έχει σίριαλ σκόρερ, ωστόσο έχει κιόλας δώδεκα διαφορετικούς σκόρερ. Η ΑΕΚ έχει δέκα. Ο Βόλος, εννέα. Το μυστικό είναι να έχεις συνδεδεμένους με την υπόθεση-γκολ, πολλούς που έρχονται από τις πίσω, ή και τις πολύ πίσω, γραμμές. Ο Αστέρας Τρίπολης έχει μόλις τρεις σκόρερ. Ο Απόλλωνας, επίσης μόλις τρεις. Ο Αρης, αυτό χρειάζεται. Οχι τον ένα σκόρερ, τους πολλούς. Εκτιμώ πως είναι ζήτημα χρόνου, να το βρει και αυτό. Δεν ρωτάς, αν θα το βρει. Ρωτάς, πότε θα το βρει.

Σήμερα στο ποδόσφαιρο, δεν εξαιρείται κανείς από την “ευθύνη” της συμμετοχής στο γκολ, μονάχα οι τερματοφύλακες. Ζήσαμε το καλοκαίρι ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο οποίο σκόραραν ο Μέλε, ο Νταμφρίς, ο Λάινερ, ο Μενιέ, ο Χόλες, ο Σο, ο Γκόζενς, ο Φιόλα, ο Ραφαέλ Γκερέιρο, ο Αθπιλικουέτα, ο Ζιντσένκο, ο Ρόμπερτς. Ολοι αυτοί, είναι ακραίοι μπακ! Είτε σε άμυνα τεσσάρων, είτε σε σχηματισμό με τρεις στόπερ.

Στους Παναθηναϊκούς κακοφαίνεται, καθότι και ιστορικά είναι κλαμπ συνυφασμένο με την τάξη των “εχόντων και κατεχόντων”, ότι το δικό τους μπάτζετ είναι υποδεέστερο από το μπάτζετ των top-3. Θα έλεγα πως αξίζει να τους κακοφαίνεται ωστόσο, κάτι άλλο. Οτι ο Αρης, που το δικό του μπάτζετ είναι υποδεέστερο από το δικό τους, ευρίσκεται εκεί που ευρίσκεται. Αλλά γενικώς, το θέμα-Παναθηναϊκός είναι το πιο σύνθετο.

Υπάρχει το δύσκολο κομμάτι, στον Παναθηναϊκό. Υπάρχει και το impossible. Το δύσκολο, εφικτό πάντως, είναι για να το βασανίσει ώσπου να το βρει ο Γιοβάνοβιτς. Να βελτιώσει ό,τι συντελεί στη δημιουργία, ενώνοντας πιο λειτουργικά τις γραμμές. Ο Παναθηναϊκός είναι ενδέκατος, σε αριθμό τελειωμένων φάσεων. Το εξάρι του, παίζει πολύ πίσω. Ταπεινή γνώμη μου, ο κόουτς θα ωφεληθεί/ωφελήσει εάν δει ένα τρίγωνο στους χαφ με δύο οκτάρια, Αλεξανδρόπουλο+Μαουρίσιο ας πούμε, μπροστά από το έξι.

Το impossible, είναι η καθημερινότητα με το παρελθόν. Δεν μπορεί να ζήσει day in day out ο Παναθηναϊκός, με την επίκληση ποιος ήταν κάποτε. Είναι ασφυκτική, αυτή η αγκαλιά. Τους διαλύει, η όποια ανεδαφική σύγκριση. Θυμίζει, την πονεμένη ιστορία της Εθνικής. Ηταν νούμερο-οκτώ στον κόσμο. Ηταν πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ναι. Μια φορά κι ένα καιρό. Σήμερα, είναι νούμερο-47 και λείπει από διοργανώσεις επτά, και πλέον, χρόνια. Αυτό έχει σημασία. Αυτό μετράει. Και επ’ αυτού, στέκει η όποια συζήτηση.

 Σκεπτόμενοι ότι σε κάθε κερδισμένο φύσει αντιστοιχεί ένας χαμένος, ο εμφανής χαμένος των εννέα αγωνιστικών είναι ο Ατρόμητος. Το φυσιολογικό θα ήταν, να διεκδικούσε πλέι-οφ. Ηδη ξέρουμε πως θα παίξει πλέι-άουτ, και θα παίξει πλέι-άουτ…για κάτι στο οποίο είναι άμαθος. Για τη ζωή του! Εννοείται πως μπορεί να συμβεί και κάτι τέτοιο, όλα παίζουν στο πρόγραμμα, οι στόχοι χρονιάς υπάρχουν για να επικαιροποιούνται. Κανείς δεν καταλαβαίνει τους Ατρομηταίους, καλύτερα από τον ΟΦΗ που τα πέρασε πέρυσι. 

Ο Ατρόμητος το καλοκαίρι, ανέβασε το μπάτζετ αλλ’ ήταν σαν να έπαιξε Football Manager. ‘Η, Γίνε Πρόεδρος. Κλωναρίδης, Σπιριντόνοβιτς, Τομάς Μπεντινέλι, Κουλούρης, Καρτάλης, Βασιλαντωνόπουλος, Παπαδόπουλος, Χατζηησαίας. Ακόμη και ο προπονητής, ο περσινός του Βόλου. Δεν χτίζουμε ρόστερ…με διακριθέντες παρελθόντων ετών. Χτίζουμε ρόστερ, πρωτίστως με σύνθεση χαρακτηριστικών που θα υποστηρίζουν την προαποφασισμένη “ιδέα ποδοσφαίρου”. Τι θέλουμε να παίξουμε, με ποιους θα το κάνουμε.

Κερδισμένη για την ώρα, θεωρώ και την ΑΕΚ. Ενόσω δεν παίζει κάτι, είναι η πρώτη ομάδα της Σούπερ Λιγκ σε γκολ και σε ασίστ. Η πιο δυνατή, στις στατικές φάσεις. Η τρίτη, στο ποσοστό μετατροπής των ευκαιριών. Οσο το πηγαίνει έτσι, θα είναι εκεί για πολύ, μπουρδουκλωμένη κοντά σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ…για καλό. Να αξιοποιήσει ό,τι προκύψει. Την πάτησε με τον Απόλλωνα, αλλά με τον Απόλλωνα την πάτησε και ο Αρης, όπως την πάτησε ο Ολυμπιακός με τον Ατρόμητο. Υπάρχουν και αυτές οι ημέρες.   

Ο ΠΑΟΚ ξανάγινε ο διεκδικητής που υπολόγιζα, από τον Ιούλιο, πως θα ήταν. Αν δεν απατώμαι, εκτός έδρας κάνει μεγαλύτερη κατοχή μπάλας απ’ όση εντός. Σημαίνει πως κουβαλά μαζί του, όπου ταξιδεύει, προσωπικότητα πρωταγωνιστή. Και σίγουρα δεν απατώμαι, ότι πλέον σκοράρει με την καλύτερη ευχέρεια από κάθε άλλον. Τα γεμάτα γήπεδα…των άλλων, τον ανάβουν. Δεν είμαι βέβαιος ότι, με το Καραϊσκάκη γεμάτο εκείνο το βράδι, θα έγραφε ήττα.

Ο Ολυμπιακός πήρε καλούς παίκτες από τα “εξωτικά” μέρη, τον Ρόνι Λόπες, τον Γκάρι Ροντρίγκες, τον Ονιεκούρου. Καλοί παίκτες, που θέλουν τον χρόνο τους για να δείξουν. Εάν ο Ολυμπιακός περίμενε από αυτούς, ώσπου να πάρουν τον χρόνο που θέλουν, τώρα στη βαθμολογία θα είχε τους πόντους…του Παναθηναϊκού. Οτι δεν τους έχει αλλά είναι πρώτος, μη λέμε συνεχώς τα ίδια, το οφείλει στον Μασούρα και στον Αγκιμπού, τελεία. Αμα συμβεί να πέσει από πρώτος όμως, τότε δεν ξέρω τι θα βγάλει μετά σε αντίδραση.

Με καταγεγραμμένα 63 παιγνίδια, ένα καταστράφηκε από το γύρω-γύρω. Αντί οι θεατές να βλέπουν τους παίκτες, σταμάτησαν οι παίκτες για να βλέπουν τους θεατές. Το τρελό σπάσιμο ήταν ότι επρόκειτο για ένα από τα πλέον υποσχόμενα, πολλά υποσχόμενο σε αλέγρο θέαμα, παιγνίδια. Βόλος-Αρης. Επαιξαν δέκα λεπτά, σταμάτησαν για μία ώρα, δάρθηκαν, έφυγαν, ξαναήρθαν, επαναπροθερμάνθηκαν, συνέχισαν 10 v 10. Εδώ είναι που τραγουδάμε…άσ’ το πια, μου το χάλασες!

Αντιθέτως, στα ίδια αυτά 63 παιγνίδια, είναι δεκάδες εκείνα που μας έκαναν να σκεφτούμε πως φέραμε var μεν, ζούμε προ var δε. Το var έχει την έννοια, δεν διαφεύγεις. Εξω από την περιοχή σου, κάνε ό,τι θέλεις, ή περίπου. Μες στην περιοχή σου, μαρκάρεις σαν την παπαδιά που δεν πρέπει να δίνει το παραμικρό δικαίωμα. Κατά προτίμησιν, δεν ακουμπάς καν.      

Σε παγκόσμια κλίμακα, το var εκτόξευσε τον αριθμό των καταλογιζόμενων πέναλτι. Είναι αξιοπερίεργο, ότι επαγγελματίες στο κορυφαίο επίπεδο κάνουν σαν να μη το καταλαβαίνουν. Κι έπειτα κλαίγονται.     

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση