Αυτοί που έφυγαν νωρίς

«Κι αν σίγησε η φωνή σου, σ’ ακούω να μου μιλάς, μου λες στη θύρα 4
πως είσαι εσύ με εμάς. Μου λες από τα αστέρια πως τώρα μας κοιτάς,
πως χαίρεσαι μαζί μας, μαζί μας και πονάς». Αυτοί οι στίχοι από το
τραγούδι του Γιώργου Πηλιανίδη και του Μίλτου Ιωαννίδη «Η πόλη της σιωπής» μιλούν μέσα στην καρδιά μου και αντικατοπτρίζουν όλα όσα νιώθω όταν σκέφτομαι τα 6 αετόπουλα που έφυγαν νωρίς κάνοντας αυτό που αγαπούσαν, να ταξιδεύουν για τον ΠΑΟΚ.

Μπορεί να μην τους ήξερα, να μην ήμουν καν ίδια γενιά με αυτούς, αλλά
ο Χαράλαμπος, ο Δημήτρης, η Χριστίνα, ο Αναστάσης, ο Γιώργος και ο Κυριάκος θα μπορούσαν να είναι φίλοι, συμμαθητές, συγγενείς, γείτονες μας ή ακόμα και οι διπλανοί μας στην κερκίδα. Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ ήταν αυτή που τους έπαιξε το σκληρότερο παιχνίδι της μοίρας. Στην μνήμη μας όμως είναι ακόμα ζωντανοί. Νιώθουμε πως είναι μαζί μας στην κερκίδα. Φωνάζουν και χαίρονται μαζί μας, σε μια άλλη διάσταση.

Οι εικόνες των παικτών του ΠΑΟΚ στο μνημείο των Τεμπών με το κύπελλο όπως και η στάση πριν το πρωτάθλημα αποδεικνύουν πως κάθε επιτυχία είναι αφιερωμένη στα παιδιά που έφυγαν νωρίς. Πως δεν τους ξεχνάμε. «Αδέλφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε» θα φωνάζουμε πάντα.
Αλλά όσα πρωταθλήματα και αν πανηγυρίσουμε, πάντα θα ευχόμαστε να ήταν και αυτοί που έφυγαν νωρίς…

Ελένη Παρασκευά

Διαβάστε περισσότερα