Αφήστε τα παιδιά να παίξουν μπάλα…

Αν οι αγώνες των Β’ ομάδων μπολιαστούν με την τοξικότητα των μεγάλων, τότε θα έχουμε πετύχει μία τρύπα στο νερό. Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος…

Στο τέλος η σούμα έδειξε πάνω από 50 φάουλ -κάποια στιγμή ζαλίστηκα έχασα το μέτρημα, άλλη ενημερωτική κάρτα δεν βγήκε στο τέλος. Μπορεί να έγιναν και 60. Ή… 45. Το ζήτημα είναι ότι έγιναν πολλά φάουλ. Πάρα πολλά φάουλ. Πράγμα που σημαίνει πολλές διακοπές. Πολύ ξύλο και λίγο ποδόσφαιρο. Ανύπαρκτος ρυθμός.

Αλήθεια, γιατί; 

Αν δεν τρέξουν τα παιδιά με τα καθαρά πνευμόνια που θέλουν να… δείξουν, τότε ποιοι θα τρέξουν;

Στις εξέδρες είχαμε τα γνωστά. Μπουκάλια. Αντεθνικά. Ύβρεις. Φανατισμός. Στους πάγκους τα ίδια. Επίδειξη μαγκιάς. Νταηλίκι. Μανούρες. 

Αλήθεια, γιατί;

Αλήθεια, έχει καταλάβει κανείς για ποιο λόγο δημιουργήθηκαν οι Β’ ομάδες και ποιο σκοπό εξυπηρετούν; Έχει καταλάβει κανείς πως οι τρεις βαθμοί δεν παίζουν κανέναν, μα απολύτως κανένα ρόλο για αυτές;

Να ανέβουν αποκλείεται, δεν επιτρέπεται. Να πέσουν, δύσκολο. Έχει καταλάβει κανείς πως η νίκη δεν έχει απολύτως καμία σημασία, το μόνο που μετράει εδώ είναι το ποδόσφαιρο, η βελτίωση, η εξέλιξη; 

Από αυτά που είδα στην Καλλιθέα στην αναμέτρηση των δεύτερων ομάδων του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ δεν είμαι και τόσο σίγουρος.

Αν το ελληνικό ποδόσφαιρο εισήγαγε αυτή την καινοτομία για να προσθέσει λίγη έξτρα τοξικότητα, για να μπολιάσει με την «ελληνική νοοτροπία» και να φανατίσει τους πιτσιρικάδες των Big4 από ακόμα πιο μικρή ηλικία, για να δώσει λίγα επιπλέον μεροκάματα σε άεργους παλαίμαχους, για να γεμίσει με φανατισμένους τίτλους εφημερίδες και οπαδικές ιστοσελίδες, για να δώσει μικρόφωνο σε περιγραφές γεμάτες άναρθρες κραυγές για φανταστικά πέναλτι, αποβολές, κάρτες και διαιτητικές «σφαγές», τότε κάτι έχει πάει λάθος. 

Πολύ λάθος. Πάρα πολύ λάθος.

Το πρόβλημα δεν αφορά τις Β’ ομάδες και την διοργάνωση της Super League 2. Ξεκινάει από πολύ πιο χαμηλά και έχει πιο βαθιές ρίζες. Ξεκινά από την αχορτασιά των ομάδων για νίκες, πρωτιές, τρόπαια ακόμα και αν μιλάμε για παιδάκια δημοτικού.

Η νοοτροπία αυτή γεννά φοβικούς προπονητές που ξεχνάνε την αληθινή τους αποστολή που είναι η διάπλαση ποδοσφαιριστών. Γεννά προπονητές, οι οποίοι παίζουν για την νίκη. Μόνο για την νίκη. Για το βιογραφικό τους. Για την δουλίτσα τους. Για να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους την επόμενη ημέρα.

Το αληθινό ποδόσφαιρο πάει περίπατο. Η σκοπιμότητα γίνεται το νούμερο 1. Να κερδίσουμε. Με κάθε τρόπο. Τουλάχιστον, μην χάσουμε και νευριάσουν τα «αφεντικά». Αλήθεια, ποιος θυμάται ποιος πήρε το πανελλήνιο πρωτάθλημα νέων, εφήβων ή παίδων πριν από τέσσερα χρόνια. Κανείς. 

Αντιθέτως, όλοι θυμούνται τον Τζόλη, τον Ρέτσο, τον Αλεξανδρόπουλο, τον Γαλανόπουλο. Αυτοί είναι οι αληθινές νίκες των ακαδημιών. Οι άνθρωποι, οι παίκτες που ανέβηκαν στην πρώτη ομάδα, όχι τα αποτελέσματα. Σίγουρα, όχι μία νίκη σε ένα ντέρμπι. 

Για ποιο λόγο να βάζουμε χαλινάρι στα καθαρόαιμα; Για ποιο λόγο να εστιάζουμε στο να μάθουν τα«επαγγελματικά» φάουλ και την σωστή αλληλοκάλυψη και να μην ενθαρρύνουμε την ντρίμπλα, την άνεση με την μπάλα στα πόδια, την δημιουργία, το ανοιχτό τέμπο; 

Για ποιο λόγο να παίζεται τόσο λίγο ποδόσφαιρο σε ένα παιχνίδι με τόσα πραγματικά καλά ταλέντα μέσα; Για ποιο λόγο να πέφτει τόσο ξύλο εντός γηπέδου; Για ποιο λόγο οι μικροί να είναι τόσο πωρωμένοι σε ένα ματς με μηδενικό βαθμολογικό ενδιαφέρον που δεν κρίνει τίποτα; 

Για ποιο λόγο να έχουμε τόσο λίγο καθαρό χρόνο ποδοσφαίρου, για ποιο λόγο να αποθεώνεται το τίποτα; 

Αφήστε τα παιδιά να παίξουν μπάλα. Να το χαρούν. Να τρέξουν μέχρι να τους βγει η γλώσσα. Να παίξουν πάνω – κάτω, στα όρια τους. Να φάνε πέντε, αλλά και να φάνε πέντε. Να μάθουν να παίζουν με ρίσκα. Να μάθουν να μην τρέμουν, όταν έχουν την μπάλα στα πόδια.

Αν δεν τα κάνουν αυτά σε ματς που δεν κρίνεται τίποτα, όταν φτάσουν να παίζουν σε παιχνίδια που η μπάλα θα ζυγίζει 100 κιλά, τότε σώμα και μυαλό θα παραλύει από το άγχος. 

Όχι, άλλες σκοπιμότητες. Όχι, άλλες τακτικές. Όχι, άλλοι μαραθωνοδρόμοι. Όχι, άλλα «εργαλεία». Όχι, άλλοι τσαμπουκάδες. Όχι, άλλες βουτιές για πέναλτι. Όχι, άλλοι σφιχτογροθιάδες. 

Οι Β’ ομάδες είναι μία υπέροχη ιδέα που μπορεί να παράξει αληθινό ποδόσφαιρο. Αρκεί να το καταλάβουμε έγκαιρα… 

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση