Δέκα χρόνια φαγούρας, οκτώ χρόνια κομπάρσος

Ο Κώστας Μανωλιουδάκης γράφει για την πρώτη ήττα του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο από τον ΠΑΟΚ, αναλύει τα λάθη και στέκεται στη διαφορά στάτους και χαρακτήρα των δύο ομάδων.

Το θέμα δεν είναι η πρώτη ήττα του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο από τον ΠΑΟΚ που προέκυψε από ένα πέναλτι σε ανύποπτη στιγμή, το οποίο δίνεται μόνο μέσω VAR, λίγα λεπτά πριν το φινάλε. 

Σε κανονική ροή αγώνα ουδείς διαιτητής διεθνούς επιπέδου θα έπαιρνε τη συγκεκριμένη απόφαση κι αυτό έκανε άλλωστε και ο Ισπανός Γκράντε που έδειξε με σιγουριά «παίζετε». 

Από τη στιγμή που τον κάλεσε ο VAR ωστόσο όφειλε να λειτουργήσει με το γράμμα του νόμου και σε ένα από τα ριπλέι φαίνεται η επαφή του Βιγιαφάνιες στο πόδι του Μιχαηλίδη. Τραβηγμένο από τα μαλλιά, μπορεί η επαφή αυτή να μην προκαλεί την πτώση του στόπερ του ΠΑΟΚ, «VARίσιο», αλλά με το γράμμα του νόμου ήταν. 

Η ήττα προέκυψε στις λεπτομέρειες, τις συγκυρίες που δεν ευνόησαν τον Παναθηναϊκό αλλά τον ΠΑΟΚ, ο οποίος είχε δει στο ματς με την Κοπεγχάγη το έργο ανάποδα. 

Ετσι είναι όμως το ποδόσφαιρο και σε βάθος χρόνου σε δικαιώνει. Ο ΠΑΟΚ έβγαλε χαρακτήρα και μέταλλο ως ομάδα στο καμίνι της Λεωφόρου, ενώ ο Παναθηναϊκός αντίθετα έδειξε εντελώς ανώριμος για να διαχειριστεί την ισοφάριση του Μαουρίσιο, να ηρεμήσει τον ξέφρενο ρυθμό και να ελέγξει την κατοχή της μπάλας. 

Και είναι φυσιολογικό ο ΠΑΟΚ να καταθέτει στο γήπεδο μέταλλο ως ομάδα και ο Παναθηναϊκός σποραδικές εξάρσεις και ανωριμότητα, από τη στιγμή που ο μεν ΠΑΟΚ διανύει τις καλύτερες περιόδους την ιστορίας του, έχοντας αλλάξει στάτους με τον Σαββίδη στην ιδιοκτησία του και διαθέτοντας στον πάγκο του έναν επιτυχημένο προπονητή που γνωρίζει άριστα τον οργανισμό του και το πρωτάθλημα. 

Ο δε Παναθηναϊκός τα οκτώ από τα δέκα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί από εγχώριος πρωταγωνιστής σε κομπάρσος, από πρέσβης της Ευρώπης έχει ξεχάσει πότε αγωνίστηκε τελευταία φορά στα «σαλόνια» και το DNA του με τον Αλαφούζο στην ιδιοκτησία έχει ξεκάθαρα αλλοιωθεί. 

Ανάλογα με τις ορέξεις του κάθε φορά, τη μία τραβάει την πρίζα και να λέει «αποχωρώ» και την άλλη γκρεμίζει ό,τι χτίζεται από το πουθενά. 

Ο τωρινός Παναθηναϊκός έχει να ανταγωνιστεί τον Ολυμπιακό του Μαρινάκη, τον ΠΑΟΚ του Σαββίδη, την ΑΕΚ του Μελισσανίδη και εσχάτως τον Αρη που έχει πολλαπλάσιο μπάτζετ σε σχέση με τα οικονομικά δεδομένα του φερόμενου ιδιοκτήτη του. Αυτά είναι τα δεδομένα. 

Δίχως σταθερότητα στις αποφάσεις, όραμα, συνέπεια και χρήματα σε σταθερή βάση, με πλάνο και υπομονή, άσπρη μέρα πως θα έρθει; Ως μάννα εξ ουρανού; Σοβαροί να είμαστε. 

Υπό αυτό το πρίσμα είναι μάλλον οξύμωρο να περιμένει κανείς μέσα σε τρεις μήνες η ομάδα να αποκτήσει μέταλλο και χαρακτήρα και να αναδείξει προσωπικότητες. 

Από ποδοσφαιρικής πλευράς, το θέμα είναι να μην χάνεις με ανατροπή από τον Αστέρα στην Τρίπολη, να μην μένεις σε στείρο 0-0 με τον ΟΦΗ ή να χάνεις στα Γιάννενα. Από εκεί πρέπει να ξεκινήσεις. Να σταθείς πρώτα στα πόδια σου για να ξανανέβεις έναν-έναν τους ορόφους.

Ο Παναθηναϊκός φέτος είναι (ξανά) στα μπετά. Σε φάση ανασύνταξης και σε διαδικασία απόκτησης χαρακτήρα, μία διαδικασία επώδυνη που ποτέ και για καμία ομάδα στον πλανήτη δεν (θα) είναι εύκολη. 

Αυτό δεν αναιρεί ότι γίνονται λάθη και ο Γιοβάνοβιτς θα πρέπει να τα εντοπίσει και να τα διορθώσει, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι είναι προφανή τα σημάδια της δουλειάς του σε ομαδικό επίπεδο και της προσπάθειας να ξανακάνει τον Παναθηναϊκό κανονική ομάδα, σε σχέση με τη φιλοσοφία παιχνιδιού που πρέπει να αποκτήσει.

Απέναντι στον ΠΑΟΚ δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να παρασυρθεί σε αυτόν τον ξέφρενο ρυθμό και τον άναρχο τρόπο προσέγγισης μετά την ισοφάριση, όφειλε να προσθέσει έναν παίκτη στον άξονα της μεσαίας γραμμής και να ηρεμήσει το παιχνίδι. 

Αποδείχθηκε επίσης λάθος η συμμετοχή του Ιωαννίδη στο αρχικό σχήμα. Είναι σαφώς επηρεασμένος από την ίωση που τον ταλαιπώρησε, δεν ήταν σε θέση να πρεσάρει όπως απαιτούσαν οι περιστάσεις και δεν «γέμισε» την αντίπαλη περιοχή. 

Ο Παλάσιος πρέπει να αποκτήσει μία θέση συγκεκριμένη για να βοηθηθεί το στάδιο προσαρμογής του και ίσως επίσης να έχει έρθει η ώρα για να δούμε τον Βιτάλ σε θέση «10». 

Ο Βραζιλιάνος δεν ξέχασε τη μπάλα προφανώς, απλώς ως εξτρέμ από τα αριστερά συγκλίνει μονίμως προς τον άξονα με το δεξί του πόδι, όπου (πλέον, αφού τον έμαθαν) του γίνονται φυσιολογικά «παγίδες». 

Υπάρχουν εν ολίγοις τέτοιου είδους λεπτομέρειες που θα πρέπει να ξαναδεί ο Σέρβος, δίχως η ευθύνη για όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον Παναθηναϊκό να είναι δική του.

Ισα ίσα που φαίνεται στο γήπεδο ότι κάνει καλή δουλειά, αλλά η δουλειά αυτή θα πρέπει να φέρει… χθες και αποτελέσματα. Να περάσει στο επόμενο στάδιο, να γίνει μία μικρή αναπροσαρμογή ρόλων και να βρει τη δέουσα ισορροπία σε πρόσωπα και ρόλους.    

Θα είναι λάθος να τον πάρει κι αυτόν η μπάλα της απαξίωσης, αλλά θα πρέπει και ο ίδιος να βοηθήσει περισσότερο τη δουλειά του από τη στιγμή που βρίσκεται στον πάγκο μίας τόσο μεγάλης ομάδας.

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο. Ηταν εκπληκτική η ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι φίλοι του Παναθηναϊκού στο γήπεδο της Λεωφόρου στο ματς με τον ΠΑΟΚ. Απ’ τα παλιά. 

Είχε πολλά χρόνια να συμβεί, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του ματς και ειδικότερα στο πρώτο δεκάλεπτο όταν ολόκληρο το γήπεδο ήταν στο… πόδι και είχε πάρει «φωτιά» θυμίζοντας παλαιότερα ματς της ομάδας στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η εικόνα και ο παλμός στις εξέδρες προκαλούσαν δέος. 

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση