Εισαγγελική παρέμβαση για όσα έγιναν στο Πανθεσσαλικό

Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, το κομβικό κομμάτι για τον ΠΑΟΚ είναι να φτάσει την 1η του Φλεβάρη έχοντας μικρή απόσταση από την κορυφή. Οι γκέλες με ΠΑΣ και ΝΠΣ Βόλο, ήδη του είχαν κάψει πυραυλάκια. Άρα, έπρεπε να ακολουθήσει ένα σερί τριπόντων για να επιτευχθεί ο ενδιάμεσος στόχος.

Προφανώς και την 1η του Φλεβάρη, υπολογίζω δύο μεταγραφές ουσίας και την επιστροφή Ολιβέιρα έτσι ώστε ο ΠΑΟΚ να πάει στη τελική ευθεία με πολύ πιο ευέλικτο ρόστερ. Ένας από τους πλέον κομβικούς αγώνες, ήταν αυτός της Λεωφόρου.

Ο ΠΑΟΚ έπρεπε να κερδίσει. Θα δεχόμουν ακόμη και αν έκανε κλεφτοπόλεμο για να το πετύχει. Όμως με τα δεδομένα όλα εναντίον του, ήταν αρχοντικός.

Παίζοντας σε ένα γεμάτο γήπεδο, αρκετά εχθρικό, έχοντας μία ήττα που πονούσε τρία 24ωρά πριν, αναγκαστικό ροτέισον στους δύο από τους τρεις καλύτερούς του χαφ και με αναγκαστική αλλαγή του αρχηγού του, ο ΠΑΟΚ ήταν ξεκάθαρα η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο.

Κακά τα ψέματα, αν δεν υπήρχε το αμυντικό κενό Μουργκ, ο ΠΑΟΚ δεν θα δεχόταν ούτε φάση. Σε μία μέρα που ο Αυστριακός δημιουργικά δεν ήταν κακός. Όμως μερικά πράγματα δεν διορθώνονται.

Το βασικότερο συστατικό ήταν η πνευματική κατάσταση. Ήταν για πρώτη φορά φέτος σε τόσο υψηλό επίπεδο και αυτό φάνηκε στην αντίδραση μετά την ισοφάριση. Κανένας φόβος, καμία διστακτικότητα. Το γκρουπ του Λουτσέσκου αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά.

Ο ΠΑΟΚ κέρδισε γιατί βγήκαν προσωπικότητες μπροστά. Ο Ζίφκοβιτς ήταν εκεί από την αρχή. Ο Κούρτιτς εμφανίστηκε όταν έκαιγε η μπάλα. Ο Βαρέλα θύμισε τον παλιό καλό του εαυτό. Δίπλα τους ακόμη και ο υποβαθμισμένος στα μάτια όλων μας Τέιλορ, έφτασε να κάνει δέκα κλεψίματα και να μετρήσει έξι – επτά ενέργειες πολύ υψηλού επιπέδου στη δημιουργία.

Όταν είσαι στο γήπεδο, αντιλαμβάνεσαι και το πως σε αντιμετωπίζουν οι αντίπαλοι. Ο ΠΑΟΚ κατάφερε να δείξει πως είναι καλύτερη ομάδα και να φέρει πολύ μουρμούρα στη κερκίδα. Η παραδοχή των Παναθηναϊκών ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, πως η ομάδα τους είναι πολύ κατώτερου επιπέδου από τη δική μας, ήταν εμφανής. Σε ένα διάστημα, που αν δινόταν το πεντακάθαρο πέναλτι στο χέρι του Βέλεθ, θα είχε ολοκληρωθεί η σεμνή τελετή.

Προφανώς και το διάστημα μετά τη διακοπή, είναι το πλέον κρίσιμο για την ομάδα. Ο Ατρόμητος περιμένει τον ΠΑΟΚ, ακολουθεί ο Άρης στη Τούμπα. Και παράλληλα, οι αντίπαλοι παίζουν μεταξύ τους αλλά και παιχνίδια που μπορεί να έχουν απώλειες.

Μία παρατήρηση που έκανα για ακόμη μία φορά, είναι αυτή η αστειότητα που μας πότισαν για μικρά ή μεγάλα κλαμπ, για βαριές φανέλες και άλλα πολλά, τόσα χρόνια που ήμασταν χωρίς μεγάλο επενδυτή.

Η πραγματικότητα, είναι πως ο σημερινός Παναθηναϊκός, έχει όλα τα κουσούρια που είχαμε εμείς όταν ήμασταν φτωχοί. Και αυτά θα μεγαλώνουν όσο αλλάζουν οι γενιές και παραμένει ως έχει η κατάσταση. Δεν υπάρχουν φανέλες, μέταλλα και άλλα χαζά. Υπάρχουν τα λεφτά που ορίζουν το στάτους, οι ποδοσφαιρικές ιδέες και οι προσωπικότητες που τις υλοποιούν.

Πλησιάζει ο Γενάρης και είναι αλήθεια πως σύντομα θα ξεκινήσει η μεταγραφολογία. Η αλήθεια είναι πως εκεί που εντοπίζεται το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή, είναι στη θέση του τερματοφύλακα. Ο Πασχαλάκης κάνει λάθη που στερούν από την ομάδα κυρίως την ηρεμία της. Αυτή τη φορά στάθηκε τυχερός, την επόμενη δύσκολα.

Από την κουβέντα του καλοκαιριού, αν τα βάλουμε κάτω, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στο δέκα ή στους πλάγιους, αλλά κυρίως στον τερματοφύλακα και τα ακραία μπακ. Εννοείται πως η ομάδα χρειάζεται δεκάρι και πλάγιους επιθετικούς, όμως στο κάδρο πρέπει άμεσα να μπούνε προτεραιότητες σύμφωνα με τις άμεσες ανάγκες που υπάρχουν.

Κλείνοντας, ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν δόθηκε το πέναλτι στο χέρι του Βέλεθ. Δεν ήταν σίγουρα ώμος και εννοείται πως με την κίνηση που έκανε ο Ισπανός, μεγάλωσε τον όγκο του και ουσιαστικά απέκρουσε τη μπάλα.

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση