Ελαφρύ σχήμα με νεύρο

Δεν κοιτάζεις τη βαθμολογία. Κοιτάζεις το ποδόσφαιρό σου, και ξανακοιτάζεις τη βαθμολογία κατά την άνοιξη. Γράφει ο Αλέξης Σπυρόπουλος.

Ακριβώς ένα γύρο πίσω, στην πρεμιέρα της Τούμπας τον Σεπτέμβριο, ο ΠΑΣ ήταν ένας “υποψήφιος για υποβιβασμό” που αντιστάθηκε ηρωικά μες στο χαράκωμα και στο φινάλε του έκατσε να αρπάξει ένα ευκαιριακό αποτέλεσμα, μηδέν-ένα. Τρεις μήνες μετά, ο ΠΑΣ είναι ένας “υποψήφιος για είσοδο στα πλέι-οφ” που στο μεταξύ μεγάλωσε όσο φαίνεται στο μάτι και όσο αποτυπώνεται στον πίνακα. 
     
Κανένα μηδέν-τέσσερα δεν μπορεί, αυτό να το κρύψει ή να το αλλοιώσει. Ας αφήσουμε τα σκορ, κατά μέρος. Ας δούμε τι συμβαίνει μέσα στο πράσινο παραλληλόγραμμο. Τα σκορ στο ποδόσφαιρο, μία θα έρθουν έτσι μία θα έρθουν αλλιώς. Ο ίδιος ΠΑΣ στου Χαριλάου, έστειλε έξι στον στόχο κι έγραψαν τα πέντε. Τώρα ο ΠΑΟΚ, του έστειλε πέντε στον στόχο κι έγραψαν τα τέσσερα. Δεν σημαίνουν κάτι, ούτε το ένα ούτε το άλλο.
     
Μέσα στο γήπεδο, αυτή τη φορά ο ΠΑΣ μπήκε με όλη την αρετή του. Δεν έβγαλαν καμία διάθεση να περιμένουν, ζήτησαν την κατοχή με ένταση, ανακτήσεις, δεύτερες μπάλες, αλλαγές πλευράς, αλλαγές ταχύτητας. Στα μόλις είκοσι δευτερόλεπτα ο Μέντες Μορέιρα ο οποίος έπαιξε στη θέση του Περέα, πήγε σ’ ένα γερό τράκο με τον Μίχαϊ που η μετάφρασή του ήταν we mean business. 
     
Ακόμη κι όταν ευρίσκονταν πίσω από τη μπάλα δε, πάλι το μυαλό ήταν μονάχα στη θετική σκέψη. Πώς θα κλέψουν, για να φύγουν σπιντάτοι μπροστά. Μια ομάδα, στ’ αλήθεια άξια. Η δουλειά τους. Το καθαρό πλάνο τους. Πόσο στοχευμένα ας πούμε, μεθοδικά και με φιλοδοξία, έψαχναν την “πλάτη” ανάμεσα στον δεξιό μπακ και στον δεξιό στόπερ. Η φάση που έρχεται και τελειώνει ο Σνάιντερ ένα λεπτό πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, δεν ήταν μία απλώς άριστη ευκαιρία που έφυγε άουτ. 
     
Ηταν, απ’ την αρχή ως το τέλος, μια φάση-αριστούργημα. Φάση, ενός γκρουπ που σκίζεται στη δουλειά. Και βγάζει τη δουλειά της προπόνησης, στον αγώνα. Ο Λιάσος, ένας διχίλιαρος κεντρικός μέσος από τη Φλώρινα ο οποίος έπαιξε στη θέση του Καραχάλιου, ήταν τόσο καλός…που καταλάβαμε πόσο καλός είναι ο Καραχάλιος για να μη παίζει ο Λιάσος βασικός.
     
Επίσης, μια ομάδα που επιτέλους έχει και το τερέν που της αξίζει ώστε να είναι εφικτό το να παίζει αυτό το ποδόσφαιρο. Οχι kick ‘n’ run βρετανικών σέβεντις, κλωτσάμε και κυνηγάμε, διώχνουμε και τρέχουμε. Ναι, το ποδόσφαιρο δεν είναι άθλημα σάλας. Αλλ’ αυτό δεν είναι λόγος, από άθλημα να γίνεται τζόγος. Αντί για τους παίκτες, να κάνουν “άμυνα καθυστέρησης” οι…αγωνιστικοί χώροι. Είναι ένα πράγμα, η τήρηση του κανονισμού σε ακραία συνθήκη. Και είναι ένα άλλο πράγμα, η παραβίαση της κοινής λογικής.
     
Και μετά το μηδέν-τέσσερα, ο ΠΑΣ παραμένει όσο “υποψήφιος έκτης θέσης” ήταν και πριν το μηδέν-τέσσερα. Ο ΠΑΣ, ο ΟΦΗ, ο Αστέρας, ο Βόλος. Αυτές οι τέσσερις ομάδες, καθεμιά με τίποτα περισσότερο/λιγότερο από 25%. Οι αποστάσεις σε τούτο το επίπεδο, είναι πιο μικρές απ’ όσο εκ πρώτης όψεως ενδεχομένως δείχνουν. Δεν είναι σαν του Ολυμπιακού, στα ψηλά. Εδώ συρρικνώνονται, και σ’ ένα μήνα μέσα. Θυμόμαστε πέρυσι, την καθίζηση του ΟΦΗ στον δεύτερο γύρο αλλά και εκείνο το απίθανο ράλι της Λαμίας.
     
Για τον ΠΑΟΚ ισχύει, όχι κάτι διαφορετικό από εκείνο που ανέφερα στην TV την Κυριακή μετά το παιγνίδι με τη Λαμία. Επιτέλους ζωντάνια! Αυτό το “ελαφρύ σχήμα” στο οποίο ο Λουτσέσκου έχει καταλήξει…εντελώς αναγκαστικά, όπως και να ‘χει παίρνει διάσταση ευεργεσίας. Είδαμε μια ομάδα πολύ πιο ευκίνητη στους χώρους, συγκεντρωμένη, με τρεξίματα, μια ομάδα νευρώδης δίχως να είναι νευρική.      

Μια ομάδα που με την εμπειρία της, με ηρεμία και (αυτο)κυριαρχία, απορρόφησε ό,τι έστειλε ο αντίπαλος καταπάνω της. Και το έφερνε σταδιακά, λίγο-λίγο στα δικά της μέτρα. Μια ομάδα, με εγκέφαλο. Ο Κούρτιτς “δεν ακούει” αλλά βλέπει, αντιλαμβάνεται, κατευθύνει όλη τη λειτουργία με σοφία. Το μπόνους είναι ότι γράφει νούμερα, πρωτοφανή σε ολόκληρη την καριέρα του. Αν ο ΠΑΣ έβγαλε εκείνη τη φάση-αριστούργημα με τον Σνάιντερ, το αριστούργημα του ΠΑΟΚ ήταν η φάση του μηδέν-δύο.
     
Α, και μια ομάδα, μιλώντας πάντα για τον ΠΑΟΚ, με (χα!) σέντερ-φορ. Ενα άλλο “επιτέλους”. Ο Ακπομ στα Γιάννενα, ήταν ο Ακπομ προτού φύγει από την Ελλάδα στην Αγγλία. Πιο “χαμηλωμένος” από ποτέ, τραβήχτηκε έξω από εκεί που είναι το φέουδο των θαυμάσιων σέντερ-μπακ του ΠΑΣ. Και έτσι υπήρξε ενεργός στο build-up, συμμετοχικός στο παιγνίδι όσο ποτέ μετά την επιστροφή του από την Αγγλία. Ανατρέξτε μονάχα, πώς έγινε το μηδέν-τρία.
     
Πέμπτη η Λίνκολν, δεν ήταν κάτι. Κυριακή η Λαμία, δεν ήταν κάτι. Είναι μια συνήθης πραγματικότητα όμως, πως οι νίκες φέρνουν τις επόμενες νίκες. Πέμπτη, Κυριακή, Τετάρτη. Κι όχι νίκες, μόνον. Εφτασαν εν προκειμένω, ένα θαύμα, οι νίκες να φέρουν ως και clean sheet! Τα στατιστικά του γκολκίπερ του ΠΑΟΚ ήταν στην “ίδια κατηγορία” με τους τερματοφύλακες του Ιωνικού, της Λαμίας, του Παναιτωλικού, του Απόλλωνα. Ο ΠΑΟΚ είχε να κρατήσει clean sheet στη Σούπερ Λιγκ από τον Σεπτέμβριο…με την ΑΕΚ.
     
Εβλεπα τον Ραζβάν να σφίγγει τις γροθιές στα Γιάννενα, στο μηδέν-τέσσερα. Νομίζω πως θυμήθηκα…τι νομίζω ότι θυμήθηκε. Ενα μηδέν-τρία στην Ξάνθη, τέτοιες μέρες το 2017. Ενα turning point, μάλλον το turning point, της πρώτης χρονιάς του στον ΠΑΟΚ. Για την ώρα το ένα κοινό τότε με σήμερα, είναι ότι δεν κοιτάζεις τη βαθμολογία. Κοιτάζεις το ποδόσφαιρό σου, και ξανακοιτάζεις τη βαθμολογία, πρώτα ο Θεός που λένε, κατά την άνοιξη.   

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ – ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση