Η σωστή ποδοσφαιρική απόφαση

Ο ΠΑΟΚ στην περίπτωση Λουτσέσκου λειτούργησε γρήγορα και ορθολογικά και όχι συναισθηματικά. Γράφει ο Κώστας Κεφαλογιάννης.

Ο ΠΑΟΚ είναι σύλλογος του συναισθήματος – αγαπησιάρικος. Ίσχυε σε όλη την διάρκεια της ιστορίας του, δεν άλλαξε επί Ιβάν Σαββίδη ο οποίος επίσης λειτουργεί πολύ συχνά ορμώμενος από το συναίσθημα και όχι την λογική.  Για να είμαι ειλικρινής, πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό μάλλον περιττό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, το οποίο δεν είμαι βέβαιος ότι θα ήθελα να εξαλειφθεί εντελώς. Εκείνο που στην πραγματικότητα χρειάζεται ο ΠΑΟΚ είναι η ισορροπία: να σέβεται, να εκτιμά , να προστατεύει και να ανταμείβει εκείνους που προσέφεραν  αλλά να μην είναι δέσμιος των παθών και των  προτιμήσεων της εξέδρας. 

Η υπόθεση Πάμπλο Γκαρσία – Ραζβάν Λουτσέσκου δείχνει μια στροφή του κλαμπ προς τον ορθολογισμό. Ο Πάμπλο Γκαρσία ήταν και παραμένει αγαπημένος των οπαδών.  Παρουσίασε προπονητική βελτίωση κατά την διάρκεια της χρονιάς, την οποία έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο , την κατάκτηση του κυπέλλου, κερδίζοντας στα ίδια (και χάρη στην δική σου συνεισφορά) τον Ολυμπιακό.  Με πιο απλά λόγια, ο Ουρουγουανός, έβαλε πλάτη στα δύσκολα και παρότι μάλλον δεν στηρίχθηκε επαρκώς, πέτυχε τους ρεαλιστικούς στόχους που του τέθηκαν. Για όλα τα παραπάνω, ενδεχομένως σε ηθικό, συναισθηματικό, μέχρι ενός σημείου και προπονητικό επίπεδο, του άξιζε να μείνει και να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή, όπως την θέλει και την ονειρεύεται. 

Ναι, αλλά όχι ακριβώς. 

Ο ΠΑΟΚ, που έμεινε καμιά τριανταριά βαθμούς πίσω από τον Ολυμπιακό, μάζεψε τα τελευταία δυο χρόνια τα οικονομικά του, ξεμπέρδεψε προς το παρόν με το financial fair play, κατάλαβε τα λάθη του (ελπίζω δηλαδή) και θέλει να διεκδικήσει και να κατακτήσει εκ νέου το πρωτάθλημα,  δεν έχει περιθώρια για πειραματισμούς. Όφειλε να αποφασίσει για το μέλλον με βασικό κριτήριο την λογική. 

Και η λογική  λέει ότι ο εφόσον ο Ραζβάν Λουτσέσκου είναι ελεύθερος, ουδείς πιο κατάλληλος  για να τρέξει το νέο, πρωταθληματικό, πρότζεκτ των «Ασπρόμαυρων». 

Ο Λουτσέσκου  είναι ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία του ΠΑΟΚ.  Γνωρίζει άριστα το ελληνικό περιβάλλον  και φυσικά το περιβάλλον της ομάδας, αντέχει την πίεση, έχει την πείρα, τις ικανότητες και τον χαρακτήρα να οδηγήσει τον «Δικέφαλο» στην κορυφή. 

Ο Γκαρσία έδειξε κάποιες ικανότητες στο τελευταίο δίμηνο, σίγουρα δεν διαθέτει την ανάλογη πείρα και όσον αφορά στον χαρακτήρα;  ας πούμε ότι ο Πάμπλο προκαλεί εντάσεις. Όχι με τον τρόπο που το έκανε ο Λουτσέσκου, συγκεντρώνοντας την μήνη των αντιπάλων και δημιουργώντας την μεγαλύτερη δυνατή  συσπείρωση στον οργανισμό του ΠΑΟΚ. Ο Γκαρσία σε αυτόν τον τομέα μου θύμιζε ελαφρώς τον Άγγελο Αναστασιάδη. Αν δείτε τα σχόλια στα social media θα καταλάβετε: ήδη ένα κομμάτι οπαδών του ΠΑΟΚ, μετά και τις δηλώσεις του Πάμπλο στο ματς με τον  Αστέρα, άρχισε τα γνωστά: «Σε τρυπήσανε εκ των έσω Παυλάρα, μίλα, ξεμπρόστιασε τις κατσαρίδες, είσαι αρσενικός και δεν σε θέλουνε…». Εκατοντάδες τέτοια. Ο ΠΑΟΚ δεν αντέχει τόση εσωστρέφεια ξανά, ούτε μπορεί να ζει με το άγχος του τι θα πει ή θα κάνει ο προπονητής του κάθε εβδομάδα. Αγαπάμε τον Πάμπλο για αυτό που είναι. Αλλά αυτό που είναι, προς το παρόν,  το λες και too much για τον πάγκο του ΠΑΟΚ. 

Η επιστροφή του Λουτσέσκου είναι (στα χαρτιά, στην πράξη μένει να αποδειχθεί) η πιο σωστή απόφαση. Ίσως για πρώτη φορά ο Ιβάν Σαββίδης σκέφτηκε και ενήργησε τόσο ποδοσφαιρικά – δεν άφησε την χαρά του ενός αποτελέσματος, του τελικού, να θολώσει την κρίση του. Το πρόβλημα με τον τρόπο που έφυγε ο Λουτσέσκου, στα δικά μου μάτια, έχει ήδη λυθεί εφόσον αμφότερες οι πλευρές έκριναν ότι μπορούν να συνεργαστούν εκ νέου. Θέλω να πω, αν ο Σαββίδης που πληρώνει και ξέρει πολύ καλά τι συνέβη εκείνο το καλοκαίρι, δεν θεωρεί ότι «προδόθηκε» ή «εγκαταλείφθηκε» στα κρύα του λουτρού, τότε προφανώς δεν έχει καμία σημασία τι λέει ο καθένας. Ο Ιβάν δεν έγινε τόσο  επιτυχημένος επιχειρηματίας, συνεργαζόμενος με ανθρώπους που τον «τρυπάνε». Αν υπήρχε η παραμικρή  σκιά για οτιδήποτε   – επαγγελματικά ή και προσωπικά- ανήθικό,  δεν θα συζητούσε καν με τον Ραζβάν. Και ο Λουτσέσκου, αν δεν λυνόταν όσα οδήγησαν στην φυγή  του το καλοκαίρι του 2018, πιθανότατα δεν θα επέστρεφε. Άρα η ίδια η συμφωνία των δυο, κανονικά κλείνει την σχετική συζήτηση. 

Επί της ουσίας, το μόνο θέμα, ήταν και  είναι το ηθικό: διώχνεις τον προπονητή που ανέλαβε σε μια δύσκολη εποχή και πήρε κύπελλο, για να επαναφέρεις τον προπονητή που έφυγε αμέσως μετά το νταμπλ. Εντάξει. Μπορείς να το δεις κι έτσι. 

Αλλά μπορείς να το δεις και αλλιώς. Ο ΠΑΟΚ, ο οποίος  θέλει να πάρει ξανά τα πρωτεία από τον Ολυμπιακό, ποντάρει στον καλύτερο διαθέσιμο προπονητή που υπάρχει στην πιάτσα. Όχι ακριβώς χωρίς  συναισθηματισμούς – η περίπτωση του Ραζβάν επίσης έχει πολλά και έντονα συναισθήματα.  Αλλά το συναίσθημα δεν  παίζει τον πρώτο ρόλο στην επιλογή του. 

Η δήλωση του Σαββίδη είναι ηγετική, βάζει τα πράγματα στην θέση τους και αποδίδει στον Γκαρσία τον σεβασμό που αξίζει. Ο ίδιος ο Ουρουγουανός και πολλοί οπαδοί ενδεχομένως να θεωρούν ότι σεβασμός θα ήταν να μείνει ως πρώτος προπονητής. Μα ετούτο θα σήμαινε συναίσθημα, πάνω από όλα. 

Και καλώς ή κακώς στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, η πρόοδος και το συναίσθημα, δεν συμβαδίζουν πάντα. 

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση