Κακομαθημένος νάρκισσος με τις πλάτες του «πατερούλη»

Τόσο καιρό προσπαθώ να κατανοήσω τις πρακτικές ενός μηχανισμού και των στελεχών του και τελικά βρήκα τη λύση και κατέληξα κάπου. Γράφει ο Σταύρος Κόλκας.

Έχει καταντήσει ιδιαιτέρως εκνευριστική η επικοινωνιακή πολιτική των γνωστών κύκλων απέναντι στον ΠΑΟΚ. Όμως αν το ψάξουμε βαθύτερα, το πρόβλημα είναι πως υπάρχουν οι άνθρωποι για να την τρέξουν αυτοί. Άνθρωποι με μηδενικό υπόβαθρο.

Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να κάνω μία μελέτη, να αναλύσω τον τύπο που ακολουθεί αυτή την πρακτική, έτσι ώστε να πείσει την κοινή γνώμη πως αυτό που βλέπει είναι αυτό που θέλει να επιβάλλει ο ίδιος. Προφανώς και βρίσκει έδαφος βέβαια, αλλά αυτό είναι δευτερεύον.

Προσπαθώντας να αναλύσω την ψυχοσύνθεση του τύπου που βιάζει την κοινή λογική και αυτό που βλέπουν τα μάτια μας, διάβασα την τελευταία έκδοση του διαγνωστικού εγχειριδίου της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (DSM-V, 2013). Υπάρχει και η Ευρωπαϊκή έκδοση, αλλά για τους ξεκάθαρους λόγους DNA, προτίμησα αυτή της άλλης άκρης του Ατλαντικού.

Κατέληξα πως η πάθηση που τον ταλαιπωρεί, είναι η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας με ιδεοψυχαναγκαστικές τάσεις – εμμονική σκέψη.

Αυτή η πάθηση δεν είναι αστεία. Είναι εξαιρετικά σοβαρή και γίνεται ακόμα σοβαρότερη όταν αναφερόμαστε σε άτομο με δημόσιο λόγο. Που έχει μία ακτίνα επιρροής.

Το μόνο σίγουρο, είναι πως ξεφεύγει κατά πολύ από τον απλό εγωισμό, από την συμπεριφορά ενός κακομαθημένου παιδιού.

Αυτός ο τύπος, μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του, επιζητά διακαώς προσοχή και επιβεβαίωση. Όταν δεν την βρίσκει, αντιδρά ακραία μέχρι να έρθει στο επίκεντρο. Χωρίς καμία αφορμή μιλά για τα κατορθώματά του, ενώ απαιτεί μία ξεχωριστή αντιμετώπιση απ όλους χωρίς να είναι σαφές το γιατί.

Αυτοί οι τύποι, έχουν εμμονή με την ιδέα της νίκης και αλλεργία με την αποτυχία και την ήττα. Δεν τους απασχολεί πως θα φτάσουν εκεί, αρκεί να διατηρήσουν την σταθερή αίσθηση υπεροχής που έχουν, ξέχωρα αν αυτή είναι πραγματική.

Λειτουργούν ανταγωνιστικά στα πάντα, κρύβονται όταν είναι να αναλάβουν τις ευθύνες τους και διατηρούν τις θέσεις τους μέσα από δικαιολογίες. Ουσιαστικά, έχουν δημιουργήσει έναν δικό τους κόσμο.

Εμφανίζουν πολλές φορές εμμονικές σκέψεις και ιδεοληψίες για τους ανταγωνιστές τους. Χρησιμοποιούν σταθερές τεχνικές εξαπάτησης, εκμετάλλευσης και είναι πολύ δύσκολο να συνεννοηθεί κάποιος μαζί τους εάν δεν συμφωνεί με την δική τους γνώμη.

Συχνά χρησιμοποιούν τον αμυντικό μηχανισμό της προβολής, όταν προβάλλουν στον απέναντι αυτό που κάνουν οι ίδιοι, ώστε να διατηρήσουν την πλαστή εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και την πραγματικότητα.

Η πιο συνήθης πρακτική τους είναι το gaslighting*, όταν αρνούνται γεγονότα που έχουν συμβεί, αγνοούν τους άλλους όταν εκφράζουν παράπονα και φέρονται με ασέβεια, τονίζοντας την υπερβολή και προσπαθώντας να πείσουν τον απέναντι, ότι είναι υπεύθυνος για τα όσα ζει και βιώνει.

Οι ειδικοί δεν έχουν καταλήξει σε μία θεωρία για τα αίτια της διαταραχής. Εικάζουν πως οι ευθύνη βαραίνει τους γονείς που μεγαλώνουν ένα παιδί με ναρκισσιστικά πρότυπα, του συμπεριφέρονται ως ένα μικρό αριστοκράτη που δεν μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτά της κοινωνίας. Στη περίπτωσή μας λοιπόν, γονείς είναι λίγο ο πρόεδρος και λίγο το ανεκτικό κράτος – θεσμοί. Το γλυκό έδεσε.

Αυτό που είναι ανησυχητικό σύμφωνα με τις μελέτες, είναι πως αν δεν υπάρχει η κατάλληλη παρέμβαση, τα άτομα αυτά μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα επικίνδυνα και επιθετικά προκειμένου να συνεχίσουν να διατηρούν αυτά που έχουν ή νομίζουν πως έχουν.

Στη περίπτωσή μας λοιπόν, όχι απλά δεν υπάρχει κατάλληλα παρέμβαση, αλλά οι συγκεκριμένοι τύποι αλωνίζουν χωρίς κανέναν φραγμό και η πάθησή τους απλώνεται στη κοινωνία μας.

Αυτό που θα πρέπει να προβληματίσει την κοινή γνώμη, είναι η ευκολία που μία άρρωστη συμπεριφορά μπορεί και επιβάλλεται. Είναι μία κατάσταση που φωτογραφίζει σε μεγάλο βαθμό και την σήψη που παρουσιάζει η κοινωνία μας.

*Με το διεθνή αγγλικό όρο gaslighting εννοείται μια μέθοδος ψυχολογικής χειραγώγησης της οποίας στόχος είναι η σπορά αμφιβολιών εντός ατόμων ή ομάδων ατόμων, έτσι ώστε να μην είναι βέβαια για την ίδια τους την μνήμη, αντίληψη, και λογική. Χρησιμοποιώντας συνεχή άρνηση, παραπλάνηση, αντιφάσεις, και ψεύδη, προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει το θύμα και να απαξιώσει τις πεποιθήσεις του. Ότι ακριβώς κάνουν δηλαδή αυτοί με τον ΠΑΟΚ.

ΥΓ Ο Κλάτεμπεργκ θεωρεί πως ήταν φάουλ του Τσόλακ στον Πίρσμαν, αλλά δεν θεωρεί φάουλ του Χασάν στον Λισγάρα, του Ραφίνια στον Χατζηγιοβάνη. Και αυτός κρίνεται, όπως όλοι μας. Αν πάντως έδινε τέτοιο φάουλ στην Αγγλία, θα γελούσε και η βασίλισσα.

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση