«Ναι, αλλά ο Λουτσέσκου δε βάζει πιτσιρικάδες…»

Ο ρόλος του προπονητή ατομικής βελτίωσης που εισάγει στο προπονητικό του επιτελείο στον ΠΑΟΚ ο Ραζβάν Λουτσέσκου δείχνει ότι καθημερινά φροντίζει να εξελίσσεται και ο ίδιος. Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος…

«Για μένα δεν υπάρχουν ηλικίες στο ποδόσφαιρο. Υπάρχει μόνο ικανότητα. Κι εγώ χρησιμοποιώ πάντα αυτούς που έχουν την μεγαλύτερη ικανότητα εκείνη την στιγμή». Ήταν μία από τις αγαπημένες του λεκτικές… ντρίμπλες για να φέρει την μπάλα στο σημείο του γηπέδου που ήθελε εκείνος, κάτι που έκανε και πάλι στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου, που έμοιαζε με πιστολιά αφέτη στην δεύτερη θητεία του στον ΠΑΟΚ.

Για τον Ραζβάν Λουτσέσκου υπάρχει μόνος ο στόχος. Ο καταληκτικός προορισμός. Αν αυτός στην ιεράρχηση είναι το πρωτάθλημα, τότε θα χρησιμοποιήσει αυτούς που μπορούν να του φέρουν το πρωτάθλημα. Κι αυτοί είναι συνήθως τα «μεγάλα παιδιά». Συνήθως, όχι πάντα.

Στην πορεία κατάλαβε ότι δεν υπάρχει μόνο αυτό. Υπάρχει και η εξέλιξη. Η καθημερινή ατομική βελτίωση. Ένα γκρουπ είναι χαρούμενο, μόνο όταν όλα τα μέλη του είναι χαρούμενα. Τα αποδυτήρια τα φτιάχνουν, τα καθορίζουν αυτοί που δεν παίζουν, όχι αυτοί που παίζουν.

Λίγοι το πρόσεξαν, αλλά το νέο προπονητικό του τιμ είχε έναν επιπλέον ρόλο: υπεύθυνος ατομικής βελτίωσης, πόστο που αναλαμβάνει ο Ιταλός Τζιαμπάολο Καστορίνα. Ιντριγκαδόρικο…

Το ποδόσφαιρο, η προπονητική δεν είναι κάτι στατικό. Εξελίσσεται. Μεταμορφώνεται. Οι ανάγκες του διαφοροποιούνται, αυξάνονται. Ο Ρουμάνος στην θητεία του στην Σαουδική Αραβία δεν άραξε στις δάφνες του, δεν έμεινε αραχτός στο πλουσιοπάροχο συμβόλαιο που του προσέφερε η Αλ-Χιλάλ. Ψάχτηκε. Εξελίχτηκε. Πειραματίστηκε. Κι έρχεται με ένα επιπλέον όπλο στην φαρέτρα του, μία νέα παροχή στην προπονητική υπηρεσία που προσφέρει το team του. 

Πίσω ξανά στην συνέντευξη τύπου: «Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, ώστε ο Τζόλης να βγάλει ηγετικά χαρακτηριστικά στο γήπεδο. Αν δεν το κάνει αυτό, αν δεν το έχει μέσα του, θα μείνει ο φανταστικός παίκτης που είναι σήμερα». 

Ο τομέας της στοχευμένης ατομικής βελτίωσης μπαίνει πια καθαρά στο κάδρο. Δεν είναι κάτι που αφορά τον Τζόλη, τον Κούτσια, τον Μιχαηλίδη, τα παιδιά της ακαδημίας. Αφορά τους πάντες. Αυτούς που παίζουν και αυτούς που δεν παίζουν. Αυτούς που «περισσεύουν» ως υπεράριθμοι στην βασική προπόνηση, αυτούς που επιστρέφουν από τραυματισμό ή τιμωρία, αυτούς που έχουν σκουριάσει από τον λίγο χρόνο συμμετοχής. 

Η ατομική βελτίωση, όσο αφηρημένο κι αν ακούγεται, είναι για όλους. Είτε σε τεχνικό, είτε σε πνευματικό, είτε σε τακτικό επίπεδο. Στο ποδόσφαιρο, όλοι έχουν να μάθουν κάτι νέο. Ακόμα κι αν μιλάμε για τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Ράιαν Γκιγκς, τον Πολ Σκόουλς, τον Ρουντ Φαν Νίστελροϊ. 

Ο Ολλανδός Ρενέ Μάουλστιν επί σειρά ετών ήταν ο κορυφαίος Player Development Coach που υπήρχε στην πιάτσα. Τον «αλίευσε» ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον κάπου στο Κατάρ για για έξι χρόνια του έδωσε ότι πολυτιμότερο είχε: τους παίκτες του. Όχι μόνο αυτούς της πρώτης ομάδας. Όλους. Ακόμα κι αυτούς της ομάδας Κ-9! Τον Μάρκους Ράσφορντ, τον Τζέσε Λίνγκαρντ, τον Μέισον Γκρίνγουντ τους ξέρει από μωρά. Αυτός τους έπλασε

Ένα ρήμα που δεν χρησιμοποίησε ποτέ ήταν το ρήμα «αλλάζω». Κανείς παίκτης δεν αισθάνεται βολικά, όταν ακούει πως πρέπει να αλλάξει κάτι στο παιχνίδι του, το ρήμα δημιουργεί μία αρνητική χροιά, χτίζει ένα τείχος άρνησης. Συνήθιζε να λέει ότι «θέλουμε να προσθέσουμε πράγματα στο παιχνίδι σου». Κι όλα αυτά με ένα δίπτυχο. Παρατήρηση και επανάληψη. Παρατήρηση και επανάληψη. Παρατήρηση στα στοιχεία που πρέπει να προστεθούν και επανάληψη στις ασκήσεις βελτίωσης.

Είναι κάτι που δοκιμάστηκε στην Αλ-Χιλάλ και οι παίκτες το λάτρεψαν, παρότι μιλάμε για εξτρά ατομικές προπονήσεις, μετά την ομαδική προπόνηση. Κι αυτό γιατί ακόμα και παίκτες με ελάχιστο χρόνο συμμετοχής βρέθηκαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Ήταν ο δικός τους χρόνος για να κερδίσουν λίγη προσοχή παραπάνω από το τεχνικό τιμ που κάνει την αξιολόγηση.

Η ατομική βελτίωση είναι κάτι… άπειρο. Δεν έχει ταβάνι, δεν έχει όρια. Μία νέα γωνία πάσας, ένας νέος τρόπος τελειώματος, ένας νέος τρόπος απελευθέρωσης από το πρέσινγκ, ένας νέος τρόπος προσποίησης, ακόμα και μία μικρή κουκκίδα μπορεί εν δυνάμει να αποτελέσει το κομμάτι που μπορεί να λείπει από ένα ψηφιδωτό.

Ο Λουτσέσκου δεν λέει ψέματα. Για αυτόν δεν υπάρχουν ηλικίες στο ποδόσφαιρο. Υπάρχει μόνο η ικανότητα. Κι αυτή την ικανότητα δίνει την ευκαιρία πια στους παίκτες του να την εξελίσσουν όσο πάει. Τους δίνει επιπλέον έναυσμα, ερέθισμα και κίνητρο. 

Το πρότζεκτ της στόχευσης στην ατομική βελτίωση -κάτι που έλειψε στην πρώτη του θητεία- δείχνει ότι ο Ρουμάνος γηράσκει αεί διδασκόμενος. Κι ένας δάσκαλος που κάθε μέρα θέλει να μαθαίνει και κάτι καινούργιο αποτελεί πάντα πηγή έμπνευσης για τους μαθητές του…

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση