Σε έχω δει, κάπου σε ξέρω

Πλησιάζουν οι ώρες για τον παιχνίδι που περιμένουμε όλοι μας. Ένα ραντεβού το οποίο έχουμε ξαναδώσει, δεν είχε όμως ευχάριστη κατάληξη. Να που είμαστε πάλι εδώ, στο ίδιο έργο θεατές και με αγωνία για την κατάληξή του.


Το τελευταίο μας ραντεβού ήταν δραματικό. Το 1-1 του πρώτου αγώνα είχε θέσει τις βάσεις και το γκολ του Πρίγιοβιτς στο 14΄είχε βάλει φωτιά στην Τούμπα. Η συνέχεια όμως κατέληξε σε εφιάλτη και η απογοήτευση στο τέλος του αγώνα ήταν εμφανής.


Το αυριανό ραντεβού δύο χρόνια μετά βρίσκει τις ομάδες αντιμέτωπες με τις νέες συνθήκες του Covid 19. Ένας αγώνας μονός, κερκίδες άδειες. Ο παλμός της Τούμπας του 2018, που για τα πρώτα 20 λεπτά έδινε ρεσιτάλ οπαδικής τρέλας, δίνει την θέση του στην εκκωφαντική σιωπή.

Έντεκα εναντίον έντεκα. Ο θάνατος σου η ζωή μου. Ένας νέος ΠΑΟΚ, μια νέα γενιά, παιδιά με νέα όνειρα. Μια Μπενφίκα επίσης ανανεωμένη αλλά με τεράστιο μπάτζετ και μεγάλα ονόματα. Ο ΠΑΟΚ όπως και τις προηγούμενες φορές εμφανίζεται ως το outsider της υπόθεσης. Πόσα outsider όμως βγήκαν κάποτε νικητές; Πόσα outsider ξεπέρασαν τον εαυτό τους και έδειξαν τα δόντια τους στον αντίπαλο;

Άραγε θα είναι αυτή η στιγμή μας; Θα μπορέσει η παρέα του Πέλκα, του Τζόλη, του Άκπομ και του Γιαννούλη να ξεπεράσει τα όρια της και να κάνει την υπέρβαση; Είναι αυτή η δικιά μας ώρα;
Ελένη Παρασκευά

Πηγή